رقص بانگرا هندی

دف نوازی مخصوص مراسم عروسی توسط نوازنده خانم و آقا

برای سفارش و سرو انواع کوکتل های میوه ای در مراسمات شما و سفارش فینگر فود های مخصوص جشن های تولد ، نامزدی و میهمانی هایتان با شماره های زیر تماس بگیرید

برای گرمی بیشتر مراسمتان از تشریفات آراز ساقدوش و دنسر های حرفه ای استخدام کنید 

و یا برای آموزش رقص زیر نظر مربی با تجربه و کار بلد با ما در تماس باشید

کلاس هتاثیا همگی در پلاتو دنس آراز واقه در غرب تهران برگذار می شود

کلاس ها تفکیکی خانم ها و آقایان برگزار می شود

برای هماهنگی با شماره 09124936312 خانم مهربان تماس بگیرید

اینستاگرام آراز تشریفات ( کلیک کنید )

بانگرا یک فرم موسیقی و رقص محلی پرانرژی است که از پنجاب هند سرچشمه گرفته است.

امروزه، این جدیدترین پدیده رقص، موسیقی و تناسب اندام است که در سراسر جهان گسترش یافته است.

بانگرا به استعدادهای آمریکایی، المپیک لندن و حتی کاخ سفید راه پیدا کرده است.

آغاز BHANGRA

اولین اشاره ها به بانگرا به عنوان یک موجود رقص در سوابق تاریخی در اواخر دهه 1800 ظاهر شد.

سبک و فرم فعلی بانگرا با هم در دهه 1940 شکل گرفت و از آن زمان تکامل یافته است.

این یک رقص محلی است که در زمان برداشت محصول جشن گرفته می شد.

بانگرا به طور سنتی با ساز دهل، یک طبل بزرگ، و بولیان، مجموعه‌های کوتاهی از اشعار که صحنه‌ها یا داستان‌هایی از پنجاب را توصیف می‌کنند، می‌رقصند.

این اشعار بیشتر به مضامین عشق، میهن پرستی، قدرت و جشن اشاره دارند.

ارتباط منطقه ای

بانگرا ترکیبی از رقص های محلی مختلف از سراسر منطقه پنجاب است که ریشه بسیاری از آنها به قبل از وجود اصطلاح بهانگرا در اواخر دهه 1800 بازمی گردد.

این رقص ها عبارتند از Sammi، Jhummar، Luddi، Giddha، Dhamaal، Sialkot و بسیاری دیگر.

به عنوان مثال، سیالکوتی در منطقه سیالکوت توسعه یافت و با یک پا در هوا انجام می شود.

Jhummar، از Jhang-Sial، احتمالاً به دوره آریایی باز می گردد و شامل یک چرخه dhol 16 ضربی است.

سامی رقصی است که به طور خاص به آواز خواندن در مورد یک دختر افسانه ای اختصاص دارد.

در دهه 1940، ارتباطات بین روستاها و مناطق در پنجاب به دلیل جنبش های استقلال طلبانه در سراسر منطقه به شدت افزایش یافت.

در نتیجه، به دلیل چندین پیشگام مشهور رقص، این رقص ها هم در زمان جشن و هم برای سهولت در زمان سختی به اشتراک گذاشته می شد.

هر منطقه به سرعت فرم های رقص مشترک را با سنت های عامیانه خود تطبیق داد.

در نهایت، یک روال استاندارد Bhangra در سراسر پنجاب از اجزای خاصی تشکیل شد، مانند بخش Jhummar یا بخش Dhamaal. با توجه به افزایش تصاعدی ارتباطات در پنجاب و در سراسر هند،

بانگرا در سراسر کشور گسترش یافت.

صنعت بالیوود شروع به به تصویر کشیدن Bhangra در فیلم های خود کرد در حالی که پیشگامان مشهور Bhangra ظهور کردند تا به طور فعال فرم رقص را گسترش داده و به اشتراک بگذارند.

در نتیجه، موسیقی Bhangra اکنون در سراسر هند و در سراسر جهان کاملاً جریان اصلی است!

ترجمه مقاله

کلاس آموزشی رقص هندی در تهران

برای گرمی بیشتر مراسمتان از تشریفات آراز ساقدوش و دنسر های حرفه ای استخدام کنید 

و یا برای آموزش رقص زیر نظر مربی با تجربه و کار بلد با ما در تماس باشید

کلاس ها همگی در پلاتو دنس آراز واقه در غرب تهران برگذار می شود

کلاس ها تفکیکی خانم ها و آقایان برگزار می شود

برای هماهنگی با شماره 09124936312 خانم مهربان تماس بگیرید

زبان جنبشی ارتباط ترکیبی منحصر به فرد از چشم ها و احساسات است.

عبارات و حرکات؛ دست و پا در ناتیا شاسترا، دستورالعمل‌هایی در مورد انواع مختلف حالت‌های ماندیس، مودراها، شکل‌های دست، ابهینایا، احساسات راسا، لباس‌ها، تزئینات صحنه و زیورآلات ارائه شده است.

سه جنبه اصلی رقص عبارتند از رقص ناب Nritta با عناصر ریتمیک، Nrittya-mime یا بیان احساسی رقصنده و Natya – عنصر نمایشی مخاطب.

رقص به شدت با هویت فرهنگی منطقه ای که از آن سرچشمه می گیرد مرتبط است. پیوندی به فضا و زمان ارائه می دهد.

مودراها

مودراها بخشی جدایی ناپذیر از رقص های هندی ما هستند.

هر حرکت دست می تواند بیانگر شادی شدید یا اندوه غیرقابل توضیح باشد.

یک حرکت ساده دست هاستا می‌تواند نشان‌دهنده آرامش بی‌نهایت مانند ابهایا مودرا نماد شیوا باشد.

حرکات دست رقصنده با اندام ها و بدن مجری حرکت می کند تا هماهنگ با آیات درآمیخته شود.

در ناتیا شسترا، پنج فصل به این زبان شعر اختصاص یافته است.

مودراها در کاتاک، کاتاکالی، موهینی آتام و بسیاری دیگر از اشکال رقص کلاسیک و محلی اهمیت قابل توجهی دارند.

بیست و هشت حرکت برای یک دست، بیست و چهار حرکت برای دو دست وجود دارد.

این مودراها همچنین برای نشان دادن خدایان مانند ویشنو، شیوا استفاده می شوند.

شیاطینی مانند ماهی هاسورا و باسماسورا.

حیواناتی مانند طاووس، پرندگان و همچنین مظهر زیبایی و اندوه. جدای از این، مودراها همچنین افعال، مردان، زنان، اجرام آسمانی مانند ماه، ستاره ها را به تصویر می کشند.

پادشاهان، عاشقان، مکان ها، طبیعت و رنگ.

آبینایا

بهاراتا مونی گفت: “آبینایا هنر به نمایش گذاشتن چیزی است که فرد به تصویر می کشد.

” Abhinaya جنبه بیانی رقص است.

مجری از صورت، چشم ها، بدن و اندام برای بیان احساسات به مخاطب استفاده می کند و در سکوت به سمت آنها می رسد.

عمق آبهینا به اندازه ای است که رقصنده می تواند متوالی عبارات یک دیو و یک خدا را به صدا درآورد …

به سرعت باد و به زیبایی آب حرکت کند و چیزهای زیادی را به تماشاگر منتقل کند.

می گویند آبینایا شعر را به ملودی بصری تبدیل می کند.

Natya Shastra ابهینا را به چهار دسته طبقه بندی می کند.

آنژیکا:

این جنبه از Abhinaya از حرکات فیزیکی هر قسمت از بدن برای انتقال معنی استفاده می کند.

اهمیت زیادی به مندی ها، هاستا مودراها و راه رفتن مجری داده می شود.

Aharyabhinaya

این جنبه از Abhinaya از دکور، اکسسوری، لباس و گریم برای انتقال احساسات استفاده می کند.

Vachikabhinaya

این فرم آوازی Abhinaya است.

توسط اعضای ارکستر استفاده می شود.

Satvikabhinaya

این به جنبه روانشناختی Abhinaya می پردازد که با چشمان اجرا کننده به بیننده منتقل می شود.

کل بدن رقصنده یک واحد در نظر گرفته می شود.

رسا

رنگ‌های متعدد احساسات و احساسات که از طریق یک رسانه واحد بیان می‌شوند همان چیزی است که رقص درباره آن است.

زندگی ملغمه ای از رساها یا احساسات مختلف است.

Navarasas نه احساسی هستند که رقص را تعریف می کنند.

این به رقصندگان و مخاطبان راسیکا فرصتی می دهد تا زیبایی کامل چشم های رسا، جابجایی های ظریف ماهیچه ها و حرکات صورت و بدن را تجربه کنند. ناواراساس هستند.

ترجمه مقاله