تاثیرات مثبت رقصیدن در بیماری پارکینسون

تاثیرات مثبت رقصیدن در بیماری پارکینسون

تاثیرات مثبت رقصیدن در بیماری پارکینسون

 

 

برای گرمی بیشتر مراسمتان از تشریفات آراز ساقدوش و دنسر های حرفه ای استخدام کنید 

و یا برای آموزش رقص زیر نظر مربی با تجربه و کار بلد با ما در تماس باشید

کلاس ها همگی در پلاتو دنس آراز واقه در غرب تهران برگذار می شود

کلاس ها تفکیکی خانم ها و آقایان برگزار می شود

برای هماهنگی با شماره 09124936312 خانم مهربان تماس بگیرید

 

هدف

 

بیماری پارکینسون (PD) با علائم حرکتی و غیرحرکتی همراه است که بر کیفیت زندگی فرد تأثیر منفی می‌گذارد.

برای کاهش بیماری و افزایش کیفیت زندگی، درمان های جایگزین PD مانند رقص ممکن است مفید باشد.

هدف از این مطالعه بررسی تجربیاتی بود که نشان می‌دهد چگونه یک برنامه رقص بر سلامت جسمی، اجتماعی و احساسی درک شده در افراد مبتلا به PD تأثیر می‌گذارد.

 

روش

 

از روش کیفی با مصاحبه نیمه ساختاریافته و تحلیل محتوا استفاده شد و 10 شرکت کننده با تغییرات سن، جنسیت و مدت زمان تشخیص بیماری مورد مصاحبه قرار گرفتند.

 

یافته‌ها

 

نتایج نشان داد که رقص به‌عنوان بهبود سلامت تجربه می‌شود که به معنای احساس آرامش و هیجان، خواب بهتر و توانایی حرکت با تمرکز و آزادی بیشتر است.

برنامه رقص به عنوان یک زمینه اجتماعی از طریق اهمیت اجتماع، احساس با هم بودن، و توانایی مقایسه خود با دیگران تجربه شد.

تجارب خود حمایتی شامل تجربه افزایش عزت نفس و شادی و همچنین احساس تایید شدن و داشتن ساختار بود که به زندگی روزمره معنا می بخشید.

 

نتیجه‌گیری

 

برای کاهش بیماری و افزایش کیفیت زندگی در افراد مبتلا به PD، بررسی روش‌های درمانی جایگزین مهم است و این مطالعه اهمیت شرکت در یک برنامه رقص در سوئد را برای وضعیت زندگی و سلامت افراد مبتلا به PD نشان می‌دهد.

 

مداخله

 

برنامه رقص در یک استودیوی رقص برگزار شد، مکانی که مفهومی از توانبخشی یا ورزش ندارد.

برنامه رقص بر اساس مفهوم “رقص برای پارکینسون” بود.

جلسات به مدت 12 هفته هر هفته در یک روز برگزار می شد و هر جلسه 90 دقیقه طول می کشید و معمولاً 10 تا 15 شرکت کننده در هر جلسه داشت.

برنامه رقص توسط یک رهبر رقص با پیشینه ای قوی در هنر نمایش و که در مفهوم “رقص برای پارکینسون” آموزش دیده بود، رهبری می شد.

با زبان بدن واضح، رهبر حرکات شرکت کنندگان را هدایت و الهام می بخشید.

تمرکز روی تجربه بود و نه روی خود تمرین.

جلسه با تقلید همه حرکات و صداهای رهبران رقص آغاز شد.

علاوه بر تمرین بدن، صدای آنها نیز برای مطابقت با صدای موسیقی فعال شد.

در یک نقطه شرکت کنندگان جفت شدند و حرکات یکدیگر را منعکس کردند.

شرکت کنندگان به یکدیگر کمک کردند و به بهترین شکل ممکن شرکت کردند، حتی اگر این فقط به معنای حضور در برنامه باشد.

موسیقی ترکیبی از سبک‌ها و ضرب‌های مختلف بود، از جمله موسیقی کلاسیک تا پاپ.

 

نمونه

 

مصاحبه با ده نفر که در یک برنامه رقص در جنوب سوئد شرکت داشتند انجام شد.

معیارهای ورود، افراد مبتلا به PD بودند که یک بار در هفته در یک برنامه رقص شرکت می کردند، با تفاوت در سن، جنس و طول مدت بیماری. از ده نفر شرکت کننده، یک مرد و نه زن بین سنین 59 تا 81 سال بودند.

طول مدت تشخیص آنها بین 4 تا 18 سال متغیر بود.

ترجمه مقاله